Hekel aan gezeur, slechte films, slechte kleding en slechte wijn. Verslaafd aan shoppen, gossip, roze, champagne, make-up. Hopeloos verloren zonder koffie, 8-hr cream en Chanel lipgloss. Welkom in de materialistische, roze en cynische belevingswereld
van een brilliant brunette

Niets uit dit log mag worden overgenomen zonder uitdrukkelijke toestemming van Brilliant Brunette

Hoe vaak kun je jezelf binnen een half uur compleet belachelijk maken? Interessante vraag. Met enige trots, maar vooral met het schaamrood op mijn kaken moet ik toegeven dat ik gister een stuk dichter bij het antwoord ben gekomen.

Ik had een produktieve dag gehad op m’n uitzendbaantje. Twee keer koffie gezet, 3 e-mails beantwoord en gecategoriseerd (jawel), een sollicitatiebrief geschreven en mezelf op de hoogte gebracht van alle bedrijfsroddels. En last but not least waren er maarliefst drie collega’s geweest die haddden opgemerkt hoe geweldig mijn zwarte pumps-met-wit-strikje pasten bij mijn zwarte polka-dot jurkje. Met een voldaan gevoel fietste ik dus om 17.00uur naar de fietsenwinkel.

Ik stapte eerst binnen in het kledinggedeelte. Nadat ik het broekje met de dikste laag zeem op de toonbank had gelegd zei de dame achter de kassa dat ik een goede keuze had gemaakt."Tsja" antwoordde ik, "ik fiets zaterdag Limburgs Mooiste. Aan die heuveltjes doe je niet zoveel, maar zonder zadelpijn zal het al een stuk schelen." Een honend lachje klonk achter mij. "Heuveltjes? haha welke afstand ga je doen, de 150 km? Dan hoop ik dat je goed getraind hebt." Ik wilde nog uitleggen dat het de afgelopen maanden nou niet het weer was geweest om leuke tochtjes te maken, maar toen hij quasi achteloos een roze shirtje op de toonbank gooide besloot ik al mijn energie te sparen voor zaterdag.

Daarna ging ik naar de xe9chte fietsenwinkel, waar ik onderdelen moest hebben voor mijn fietsschoentjes. Direct viel me op dat ook hier mijn jurkje en bijpassende schoentjes in de smaak vielen. Toen ik vorige week zaterdag in joggingbroek met gympen op zoek was gegaan naar roze stuurlint had ik een half uur wortel geschoten tot iemand mij kon vertellen dat hun assortiment op dat punt ernstig tekort schoot. Hoe het ook zij, een wat oudere man kwam op me afgerend en vroeg olijk hijgend of hij me kon helpen "Je kijkt alsof je iets zoekt". "Man, ik kom net binnen getrippeld, doe niet zo vreselijk doorzichtig", kon ik nog net inslikken.

In plaats daarvan lachte ik gezellig dat ik was op zoek naar nieuwe plaatjes voor onder mijn fietsschoentjes. "Wat voor schoenen heb je?" vroeg hij heel attent. "Blauwe!" en direct had ik door dat dat antwoord niet helemaal in de lijn van zijn verwachting lag. Nadat ik een paar lastige technische vragen ("hoe zien je trappers eruit?") had beantwoord reikte hij me een pakje aan waarvan ik de inhoud wel herkende. "En als het niet lukt, moet je even terugkomen met je schoentjes dan zet ik deze plaatjes er voor je op". En dat allemaal door een jurkje met pumps, alsof ik zelf geen schroevendraaier vast kan houden. Nou vooruit, alsof ik geen vriendje heb die dat voor mij kan doen.

Bij de kassa aangekomen was ik trots dat ik het bezoekje voor de technische spullen had overleefd. "Zeg nog bedankt voor je berichtje op mijn voicemail" probeerde ik vriendelijk te zijn tegen een werknemer die daar stond. Ik zag dat hij me vaag herkende maar niet helemaal kon plaatsen, dus ik hielp hem een handje. "Je had voor me uitgezocht of je nog roze stuurlint kon bestellen, maar dat was niet gelukt. Bedankt voor de moeite hoor."  Een aantal gezichten draaide zich verbaasd mijn kant op. Ik wist niet hoe snel ik op mijn pumps weer naar buiten kon trippelen.

Jaja. Ik weet dat ik had beloofd om te schrijven over de zoektocht naar banen. Maar weet je, er zijn belangrijker dingen in het leven. Zoals liefde en vriendschap. En gezondheid. En met name dat laatse heb ik weer eens uitgedaagd.

Het goede nieuws is namelijk dat ik over 3 weken heerlijk in de zon zit. Dus niet in de regen, waar ik de laatste tijd veel te vaak te vinden ben als ik mij buitens huis bevind. Ik ben de beroerdste niet. Als de zon niet naar mij wilt komen, dan kom ik wel naar de zon. Een flexibele instelling, toch? En mijn bestemming is niet zomaar een klein beetje zonnig: ik reis af naar Curacao! En omdat mijn perzikhuidje niet gewend is aan een paar felle zonnestralen besloot ik om gedegen maatregelen te treffen. Een waterdicht plan had ik gemaakt om te zorgen dat ik op Curacao alleen maar bruiner kan worden en niet roder.

Gister was het zo ver; de eerste voorbereidende fase trad in werking. Mission Zonnebank! Want wat is er beter om je huid voor te bereiden op wat felle zon dan een lekker zonnebankje bij SunDays? Helaas voor mij en mijn perzikhuidje was de lichtste bank voorlopig nog wel even bezet. En die tien minuten kon ik onmogelijk missen: ik moest in mijn lunchpauze namelijk ook nog even een kijkje nemen in de H&M. Dus nam ik een wat zwaardere. En ja hoor, je voelt em al aankomen.

Het ging allemaal prima met mij, mijn perzikhuidje en de zonnebank. Helaas heb ik na zonnebankbezoekjes nogal eens de neiging om pas en dag later te verbranden. Met als resultaat dat ik vanmorgen wakker werd met gloeiende wangetjes. En het is dr niet echt beter op geworden. Kortom, leermoment. Niet meer in lunchpauze naar zonnebank, maar er even de tijd voor nemen. En ook niet meer die gekke oogkapjes opdoen, want ik heb nu al (jawel, na xe9xe9n bezoekje) een wit streepje op mijn neus. Daarbij zijn trouwens voor- en achterkant goed belicht door de Turbo Jumbo, maar mijn zijkanten zijn er nagenoeg onbeschenen onder vandaan gekomen.

Kortom, deze zonnebank nerd heeft dringend behoefte aan wat zonnebankexpertise. Wie kan mij veilig en bruin op weg helpen naar Curacao?!

Na wekenlang
- gaten boren (vooruit, toekijken hoe mijn lief gaten in de muur boorde, er doelloos naast staan met een waterpas in de hand en m.i. goede aanwijzingen geven die dat zijns inziens niet altijd waren),
- inrichten (okxe9 okxe9, stiekem roze accessoires het huis binnensmokkelen en dan met grote ogen zeggen “Die had ik in mijn vorige huis ook al. Echt.”)
- en als een echte huismoeder eten koken (want knus zakken chips opentrekken op de bank, tosti’s eten op het balkon en toastjes met Franse kaas smeren kunnen best onder de noemer [i]koken vallen[/i]),
ben ik eruit. Samenwonen is leuk.

Nu er thuis internet is kan ik ook ein-de-lijk mijn beslommeringen op het net zetten , zoals een paar miljard mensen dat per dag ook doen. Tsja. Misschien is t allemaal niet even doelgericht, maar ik vind t wel gezellig.

Mijn beslommeringen bestaan uit het doen van uitzendwerk en solliciteren. Ik ben er intussen wel uit. Ik weet precies wat ik zo ongeveer wil. Een leuke baan -met een beetje inhoudelijke uitdaging alsjeblieft- en ik hoef niet per sxe9 dagenlijk achter elkaar achter een computertje te typen. Ik wil best iets schrijven/typen maar dan moet t wel vernieuwend mogen zijn. En niet conventioneel. Zeg maar de fuchsia onder de banen.

Tot nu toe heb ik nog niemand weten overtuigen van mijn kunnen. Dat komt waarschijnlijk deels omdat ik met mijn geweldige (maar niet echt praktijkgerichte) opleiding tot historica in de ogen van de doorsnee werkgever niet over duidelijk aanwijsbare vaardigheden beschik. Zoals over economische en juridische kennis, om maar even iets te noemen. Of twee tot vijf jaar werkervaring. En deels ligt het aan… tsja daar ben ik nog over aan het nadenken dus.

Kortom, na het verhuizen (het in- en uitpakken van mijn spullen was al een uitdaging, laat staan de indeling van de woonkamer) sta ik nu voor een nieuwe uitdaging. Ik ga IEMAND -ik weet nog niet wie, maar het is een iemand- ervan overtuigen dat hij/zij mij gaat aannemen. En dan begin ik aan mijn carriere als …. Oke. Dit moet ik even herformuleren.

Ik ga precies bedenken wat ik later worden wil. En van dit proces zal ik zo af en toe eens verslag doen op dit web-log. Ik moet zeggen: ik ben zelf ook reu-ze benieuwd!

Gisteravond keek ik naar xe9xe9n van mijn favouriete tv programma’s: Extreme Home Make Over. Wekelijks wordt een arm gezin een week op vakantie gestuurd zodat hun bouwval opgeknapt kan worden door een stylistenteam bestaande uit enkele valse nichten en Ty, een wat minder valse nicht.

Tot twee weken geleden vond ik het programma zo fantastisch omdat de uitverkorenen altijd straatarme Amerikanen zijn die iets heel goeds doen met hun leven. Goed voorbeeld was de jonge alleenstaande moeder die veel kinderen had geadopteerd, waaronder een 17-jarige jongen die zonder haar nooit meer opgenomen was in een echt gezin. Ge-wel-dig. Met vochtige ogen bekeek ik wekelijks hoe deze goedzakken eindelijk het huis dat zij zo verdienden betraden, toegejuicht door de hele buurt. Gisteren kreeg mijn waardering voor het programma een nieuwe dimensie. Ik ben namelijk net verhuisd.

Vorig weekend werd de inboedel van mijn oude studentenkamertje, en die van mijn wederhelft, verkast naar een ruim appartement. Natuurlijk kwam daar ook nog de nodige meuk uit diverse ouderlijke huizen bij. En dat moest allemaal op een leuke, praktisch-maar-knusse manier worden opgesteld in de veel te grote woonkamer. Om maar te zwijgen van de raamkozijnen en de hal die erom schreeuwden bewerkt te worden. Deze waren namelijk door de vorige bewoner lila geverfd.

“Lila“, verwoordde een huisgenootje van mijn wederhelft enkele weken geleden treffend, “is eigenlijk net niks. Het is nxe9t geen blauw, nxe9t geen paars en nxe9t geen grijs. Behalve dat het een onbestemde kleur is, is het ook erg lelijk. Het is grauw, je kunt er niets mee en het past bij niets.”

Kortom, met behulp van een geleende schuurmachine (het lied That’s what friends are for kreeg dus ook een nieuwe dimensie) waren de kozijnen redelijk snel geschuurd. Maar die drie lagen verf die nodig waren om al het lila uit ons liefdesstulpje te bannen kostten meer tijd, energie en terpentine. Het motto wat er niet aankomt hoeft er ook niet af bleek namelijk ook toepasbaar op onze vloerbedekking. Het inrichten van de keuken duurde een dag, het uitelkaar halen en weer inelkaar zetten van kledingkasten verliep lang niet zo soepel als gehoopt. En dan was er nog het vraagstuk over de accessoires. Welke kandelaar staat het best op welke kast? Waar hangen we welke foto’s, welk kussentje gaat op welke stoel? Kortom, een week na de verhuizing ziet ons huis er geweldig uit, maar het is nog lang niet zo af en opgeleverd als Ty’s gemake-overde huizen. Natuurlijk hadden wij geen hulp van 50 geroutineerde bouwvakkers, maar wij hebben ook niet eerst het huis afgebroken om er weer een nieuw huis neer te zetten. En ook wij hadden hulp; vrienden die kwamen schoonmaken, verven en, last but not least, vrienden die de wijnvoorraad kwamen inspecteren.

Veel respect voor alle home-make-over-mensen die in xe9xe9n keer zien welk kussentje waar het beste staat. En die na het schrobben van de muren, de keuken en de badkamer nog verzorgde handen met mooie nagels hebben. Maar het geluksgevoel van het thuiskomen in een geweldig mooi en nieuw huisje herkende ik direct toen ik gisteren het American Dream gezinnetje huilend door hun nieuwe keuken zag rennen. Een eigen huis, een vol wijnrek, en natuurlijk mijn wederhelft die nu niet meer een fietstocht van mij verwijderd is. En de geur van een nieuwe laag witte hoogglans op de kozijnen. Want geen enkele hysterische yank komt ooit lila tegen op zijn gemake-overde muren.

Vorige week had ik bij het lezen van mijn ochtendkrant een deja vu ervaring. Dat gebeurt mij wel vaker. Door mijn chaotische natuur ben ik geneigd veel van mijn zintuigelijke waarnemingen te vergeten. Als ik dingen voor een tweede keer hoor denk ik vaak dat het nieuws is, terwijl het eigenlijk ergens ver weg in een hersenhelft al eens is opgeslagen.Toen echter later op het nieuws een item voorbij kwam over een zedenzaak op een marinefregat wist ik het zeker: Dit had ik al eens eerder gezien. Maar waarom werd dit dan gepresenteerd als nieuws?

Ik hoefde niet eens zo lang na te denken over het antwoord. Ongeveer twee jaar geleden wijdde Oprah een aflevering aan zedenzaken in de Amerikaanse marine. De vrouwen in deze uitzending vertelden eenzelfde verhaal als mijn krant vorige week. Zij waren geintimideerd, aangerand en enkelen waren zelfs verkracht. Toen ze hiervan melding maakten bij hun ‘superieur’ volgde het traject dat ook beschreven was door de Nederlandse kadet. Zij werden genegeerd, beledigd en uiteindelijk ontslagen of weggepest. Oprah had iemand van de marine bereid gevonden om boete te komen doen. In Amerika staat boete doen bij Oprah gelijk aan sociale rehabilitatie; Robert Downey Jr moest bijvoorbeeld eerst zijn drugsverslaving erkennen voordat de Amerikanen naar zijn nieuwste film kwamen kijken. Martha Stewart bood haar excuses aan voor de voorkennisaffaire, waarna de Amerikanen haar muffins en opgerolde handdoeken weer zonder gewetensbezwaren konden aanschaffen. De marineman maakte dus excuses en sprak, geheel in de lijn der verwachting, schande van het leed dat de vrouwen was aangedaan.

Vanmorgen zat bij Goedemorgen Nederland iemand van de vakbond van de marine. Net als de marineman bij Oprah wilde hij naar aanleiding van de zedenzaak iets doen om het imago van zijn werkgever wat op te vijzelen: damage control. Je kunt natuurlijk vragenstellen bij de excuuscultuur waar mensen die niets met het misdrijf te maken hebben proberen het goed te maken. In tegenstelling tot het publiek van Oprah zou ik daar niet veel waarde aan hechten. Daarom vond ik het ook niet vreemd dat de vakbondsman vanmorgen geen excuses kwam maken. Maar wat hij wel kwam doen vond ik des te vreemder. Hij kwam vertellen dat het allemaal best wel meeviel, daar met die vrouwen in de marine. En het moest maar eens afgelopen zijn met al die slechte verhalen.

Dat zedenmisdrijven vaker zouden voorkomen bij de marine zou namelijk niet waar zijn. In de afgelopen jaren waren er slechts zeven zaken geweest naar aanleiding van een zedenmisdrijf. “Natuurlijk“,voegde de vakbondsman er net op tijd aan toe, “is iedere zaak er een teveel“. Toch was het aantal lager dan de media ons doen vermoeden. En volgens mij is dat nu precies waar de schoen wringt. De media berichten inderdaad dat er maar weinig zaken komen als er een zedenmisdrijf gepleegd is. Uit een andere hoek hoorde ik juist dat de geruchten wel degelijk op waarheid berusten. Blijkbar doen legio verhalen de ronde van zedenmisdrijven die in de doofpot werden gestopt, vrouwen die na melding daarvan met de nek werden aangekeken, op alle manieren ontmoedigd werden er een zaak van te maken en uiteindelijk op zoek konden naar ander werk.

Mensen als de vakbondsman maken me woest. De tijd dat het leger, en daarmee de marine, boven de wet staat ligt ver achter ons, dacht ik zo. En de tijd dat de marine alleen voor mannen was ook. Toegegeven, ik begrijp niet dat vrouwen een beroep kiezen waarbij ze niet elke ochtend zelf een leuk outfitje hoeven uitkiezen, en geen excuus hebben om voor hun werk te shoppen voor bijvoorbeeld ‘een belangrijke bespreking morgen’. Maar vrouwen die houden van het water en een stoere baan willen zouden dat macho gedrag toch niet meer hoeven meemaken? Zoals iedereen kan begrijpen vervagen na een paar maanden op zee je normen en vind je dingen normaal die je anders nooit in je hoofd zou halen. Misschien eenzelfde effect als met die test met het toedienen van electrische stoten op proefpersonen? Dat je steeds een beetje verdergaat, je normbesef vervaagt, je niet meer helder nadenkt over je verantwoordelijkheid en de gevolgen van je acties?

Zeven rechtzaken zijn er dus niet veel, het zijn er veel te weinig. En daar moet nodig iets aan gedaan worden. Geen laf ‘het valt allemaal best mee’ met een ondertoon die zegt ‘dat krijg je als je als vrouw tussen de mannen wilt werken’. Als hij zo nodig voor goede publiciteit wilde zorgen had de vakbondsman beter kunnen vertellen dat er ook vrouwen bij de marine werken die deze vreselijke dingen niet hebben meegemaakt. Maar een beetje stampvoeten omdat misstanden die hebben plaatsgehad binnen de marine naar buiten worden gebracht is te kinderachtig voor woorden. En waarom stamelt onze staatssecretaris dat hij ‘echt niet wist dat het allemaal zo erg was’? De voordehandliggende analogie naar de Tweede Wereldoorlog laat ik achterwege -een zedenmisdrijf is niet te vergelijken met de holocaust – al kwam het wel even in me op. Neem je verantwoordelijkheid en pak de etters die je werkneemsters te grazen nemen.

Met andere woorden: Van der Knaap, wees een vent.

Twee weken voor mijn salaris gestort wordt heb ik het in mijn hoofd al minstens op vier verschillende manieren uitgegeven. Zal ik deze maand eens een netjes pakje kopen met een sjieke bijpassende tas voor het solliciteren? Of gok ik op een nieuw kapsel en hippe gadgets? Het zou ook leuk zijn om weer eens een weekend romantisch in een leuk Belgisch stadje in een hotel te zitten. Ik kan je vertellen, ik beleef ontzettend veel voorpret aan mijn salaris.

Hetzelfde heb ik met grappen. Als er tijdens een gesprek ineens iets heel grappigs in mijn hoofd komt gaat het geheid mis. Ik wacht dan op het juiste moment om mijn zogenaamde spitsvondigheid los te laten op mijn gesprekspartner, maar aan mijn ogen kan men meestal wel zien dat ik vind dat ik iets geniaals heb bedacht. Mijn grijns verraadt sarcasme, mijn ogen verraden binnenpret en mijn mond kan ik amper normaal dichthouden.

De afgelopen week is gebleken dat verhuizen de meest onhandige voorpret oplevert. Sinds ik weet dat ik mijn droomappartementje heb gekregen en zelfs huisgenoot wordt van mijn wederhelft functioneer ik niet meer. Slapen? Waarom zou ik slapen als ik ook nachtenlang kan denken aan hoe het appartement het leukst ingericht kan worden? Wat wordt de basiskleur? Waar zet ik mijn bibliotheek neer? Zal ik mijn roze kussentjes mee mogen nemen? Hoe zal het zijn om in de zomer op het balkon rose te drinken? Wat hebben we nog allemaal nodig? En belangrijker nog; waarvan moet ik doen alsof we het echt nog nodig hebben?

Mensen die de afgelopen dagen geprobeerd hebben met mij te communiceren zijn van een koude kermis thuisgekomen. Met mij valt niet te praten. Tenzij je het wilt hebben over kaarsen, lampen, de vensterbank die geverfd moet worden of welke knoflookpers ik moet kopen. Ik kan simpelweg niet wachten om te gaan samenwonen in het niet eens heel dure drie kamer appartement, net buiten het centrum. En de voorpret is het begin van al het moois.

Hoogtepunt deze week was mijn plan om verhuisdozen aan te schaffen. Hartstikke handig, want wie heeft nu de dozen van de Appie om de hoek nodig als je bij de Praxis afgezet kunt worden voor een stukje karton? Precies. Na mijn werk stapte ik vol goede moed op mijn fiets. Een verhuisdoos is toch een ijkpunt in de verhuizing. Als je eerste verhuisdoos volzit komt het allemaal weer een stuk dichterbij. Kijkend naar de uitgevouwen dozen in de Praxis dacht ik aan alle leuke spullen die ik in ga pakken. Veel roze kaarsen, kandelaren, veel boeken, mijn nieuwe administratie die niet meer in een doos, maar in een map past -scheelt ruimte-, servies, glazen, make-up… Bij de kassa bond ik ze handig bij elkaar met een stuk touw; enorm doe-het-zelf, vond ik. De fietstocht van 12 minuten leek een eitje; van zoveel voorpret krijg ik alleen maar meer energie.

Helaas waren de uitgevouwen dozen eenmaal aangekomen bij mijn fiets groot en onhandelbaar. Ze wilden niet op het rekje blijven staan waardoor ik het touw beter om mijn schouder kon hangen. Dat ging prima, kicken! Totdat ik om de hoek kwam en werd omgewaaid door een windvlaag. De weg naar huis, zo bleek, zou in het teken staan van tegenwind en slingergevaar. Ineens zonk de moed me in de schoenen. Ik wil helemaal geen praxisvrouw zijn die zelf haar lampen gaat ophangen en weer en wind trotseert met verhuisdozen. Dus deed ik het enige mogelijke. Ik belde mijn wederhelft.

Ik sta vlakbij jou om de hoek, kom je even langs? Waarom? Ik heb wat verhuisdozen opgehaald en het fietsen wil niet echt lukken. Hoeveel zijn het er dan? Tien. -Stilte- Lief? En wat moet ik nu doen? Oke, hij had wel een punt. Ik had mijn actie niet goed overdacht dus het minste dat ik kon doen was smeken. Wil je me alsjeblieft als een stoere redder in nood komen helpen?!

Een kwartiertje later stond ik in de metro, met mijn dozen. Heel leuk hoor, al die plannen. De eerstvolgende keer dat ik ga verhuizen is hierna hopelijk pas over vijf jaar. De verhuizing zelf zal waarschijnlijk genoeg leuke momenten opleveren voor veel napret. En dat horen jullie snel….

Soms hoor ik mensen zeggen dat het leven in een doos lekker overzichtelijk is. Geen bezittingen waar je je druk om hoeft te maken, geen energierekeningen, geen mobieltje dat steeds afgaat. Alles is fijn transparant -op het karton na dan. Misschien is het soms wat koud, maar dan zet je je doos gewoon naast een verwarming.

Ik kan jullie vertellen dat een leven in een doos helemaal niet overzichtelijk is. Mensen die wel eens bij mij thuisgekomen zijn zullen weten wat ik bedoel. Onder in mijn boekenkast staat namelijk een kartonnen doos. Niet zo’n bruine waar de Albert Heijn bananen mee verscheept naar de supermarkt, maar een witte met vrolijke roze bloemen. En in die doos zit mijn leven.

Nee, niet melodramatisch worden en denken dat de inhoud van mijn leven bestaat uit mijn eerste ontvangen liefdesbrief, mijn dierbaarste foto’s en ansichtkaarten vanuit de meest romantische plekken. Dat is namelijk onzin. We weten allemaal dat financien een groot en belangrijk deel uitmaken van het leven. En mijn financien werden, tot vanmiddag, in een fleurige kartonnen doos letterlijk verbloemd.

Contracten, rekeningen, jaaropgaven, werkbriefjes van het uitzendburo, telefoonrekeningen (van 3 abonnementen terug), en rekeningafschriften. Veel afschriften. In enveloppen, niet opengemaakt, teruggaand tot het jaar 2000. Ineens werd het me duidelijk; dit kan zo niet langer. Ook al ben ik nog steeds werkzoekende, is roze mijn lievelingskleur en stond ik een paar maanden geleden nog te gillen bij de Back Street Boys; er komt een tijd dat ook ik moet toegeven aan het engste idee dat er is. Dat ik op een bepaald punt in mijn leven ‘volwassen‘ moet worden. Doodeng vind ik het. Woorden als ‘ verantwoordelijkheid nemen‘, ‘niet direct mijn salaris uitgeven in boetiekjes‘ en ‘op tijd thuis zijn omdat ik morgen moet werken‘ bezorgen mij rillingen. Mijn leven is een feestje, maar ook een zooi. Want alle belangrijke paperassen zaten weggestopt in een uitpuilende kartonnen doos met bloemetjes.

Vandaar dat ik mijn al dubbele afspraken afzegde om de zondagmiddag nuttig te besteden. Een ordner, zelfgemaakte tabbladen, insteekmappen en een grote zak voor het oud papier zouden mijn leven misschien niet makkelijker, maar wel overzichtelijker maken. En uiteindelijk viel het reuze mee. Na twee uur al was De Doos leeg en zat de oud papierzak vol. Niets is fijner dan veel weg te gooien; direct zichtbaar resultaat. En ook al staan er geen bloemen op de ordner, ik heb hem gepimpt met mijn roze tabbladen. Nu alles zo opgeruimd is en ik tevreden met mijn kopje koffie kijk naar het resultaat kan ik opgelucht ademhalen. In de afgelopen twee uur ben ik godzijdank geen steek ‘volwassener’ geworden. Hooguit is mijn administratie wat overzichtelijker. Verder dan dat gaat het niet. MTV staat nog steeds aan, mijn muur is nog steeds roze, ik ben nog steeds in het bezit van toegangskaarten voor Earth, Wind & Fire en stiekem ben ik nog steeds dol op de Spice Girls. Kortom, met een gerust hart begin ik straks aan het puinruimen in mijn kledingkast…

De Amstel Goldrace staat voor de deur. Een paar maanden geleden stelde een vriendinnetje voor om daaraan mee te doen. Het is op een zaterdag, zal ik gedacht hebben, dus waarom niet?

Een paar maanden en een boel wintervetjes verder schoot ik in de stress. Honderd kilometer berg-op-berg-af klinkt nu niet meer ‘leuk’, maar eerder ‘idioot’. Niet alleen de gedachte aan het meeslepen van die paar extra kilo’s over de Limburgse heuvels, maar ook die aan het lang achter elkaar doorbrengen op dat kleine zadeltje deed het angszweet uitbreken. Ik moet iets doen om die tocht enigszins levend te finishen. Het weer laat het niet echt toe om op mijn racefiets te stappen. Dan maar weer eens naar de sportschool.

Na de ‘wereldmuziekervaring’ van een paar weken geleden had ik mijn gezicht niet meer laten zien in het spinningklasje. Tot ik mij herinnerde dat op maandagavond die leuke spininstructeur wel eens lesgeeft. En ik had mazzel.

Huppelend kwam hij binnen en bracht direct het goede nieuws van de avond. “Vanavond is thema avond!” Het toeval wil dat ik dxf3l ben op thema avonden. Toen ik nog in Engeland woonde werden er op de roeivereniging vaak thema avonden georganiseerd. Ik weet nog goed dat ik op het feest met thema Famous eens als Bjork was verschenen. Mijn huisgenoten hadden een middag lang kleine knotjes in mijn haar gedraaid, waardoor ik er … nou ja, ik leek in ieder geval sprekend op Bjork en ik was een hit. Legendarisch! De voorpret was eigenlijk ook al geniaal. Een kennisje van me wilde nog komen als Micheal Hutchence. Hij hoefde daarvoor alleen maar een stuk touw om zijn nek te doen. Dat was toen erg actueel; kun je nagaan hoe lang geleden mijn laatste xe9chte themafeest was!

Het thema van de spinningles was kort en bondig gekird “Niet Engels- en ook niet Nederlandstalig, dus eigenlijk Frans, Duits, Italiaans, Turks en Spaans!”. Als ik dat had geweten had ik me erop gekleed, maar evengoed had ik er vreselijk veel zin in. Nadat Speedy Gonzalez de les had ingeluid schalde Enrique Iglesias door de speakers. Heerlijk om na een dag werken ook maar xedets mee te krijgen van Enrique. Af te zien aan zijn rollende ogen dacht de spininstructeur precies hetzelfde.

Toen ik het woord Turks hoorde dacht ik natuurlijk direct Tarkan, en ja hoor. Na een nummer was de instructeur nog wel zo vriendelijk even te vragen of we nxf3g een nummertje Tarkan zouden trekken. Natuurlijk trok ik nog wel een nummertje Tarkan, het was immers thema avond!

Maar het vrolijkst werd ik van de Duitse liedjes. Lucylectric schalde door de speakers, en ondanks dat ik het liedje al jaren niet gehoord had kon ik gewoon “Weil ich Madchen bin” meezingen. Als ik geen jumps had moeten doen tenminste, want ik raakte behoorlijk buiten adem. Daarna kwam ‘Ich bin wie du’ Ik bedacht me ineens dat de meest fantastische muziek gewoon uit Duitsland komt. Het ‘joggen’ op Ich bin ein Berliner maakte de avond compleet. Wat werd ik daar vrolijk van! Ik had haast niet door hoe moe ik werd.

De les was inmiddels bijna afgelopen. “Maar we hebben nog wel even tijd voor een lekkere schlager”. En net als de vorige keer kwam de instructeur met een stukje muziekgeschiedenis. Met een valse twinkel in zijn ogen zei hij “er is iets heeeeel raars aan de hand met dit liedje!!! Maar ik zeg het straks pas, ik laat jullie eerst nog even in spanning.” Verrukt begon ik met rekken; wat zou er met dit nummer aan de hand zijn? Aan het einde van het liedje kwam het verlossende antwoord: “Het wordt gezongen door Knight Rider!! David Hasselhoff!! Die heeft een Duits liedje opgenomen en dit is het! Tot de volgende keer en applaus voor jezelf!”.

xc9n voor David ‘Mitch Buchannon’ Hasselhoff, deze keer….

Mijn blogvriendinnetjes Pink Lady (die een neus heeft voor leuke gadgets) en Chanelgirl (die ook een neus heeft voor mode en trents) hebben een digitaal huisdiertje geadopteerd. En omdat dit idee heel gezellig en vooral ook praktisch is kon ik niet achterblijven.

Een hond is hartstikke leuk natuurlijk, maar aan Bennetje kan geen (digitaal) huisdier tippen dus blaffende vervanging is niet aan mij besteed. Maar ik ben dol op springende beestjes, en mijn keuze was snel gemaakt.

Mijn nieuwste vriendje en kameraad heet Tigger.

Tigger is zowel dol op honden als op katten. Toegegeven, ik ben een echt hondenmens. Maar veel van mijn vrienden hebben katten en ik kan er niet meer omheen: katten zijn eigenlijk ook heel leuk. Mijn vrienden M&S in Noord een hebben geweldige dikke kater waarop ik alleen maar dol kan zijn. Vriendin D heeft twee geweldige rondsprintende katjes waarom ik altijd hard moet lachen. En vriendin M me heeft me uitgelegd dat je heel goed van katten en honden tegelijk kunt houden. Kortom, Tigger is een tijger naar mijn hart!

En nu maar hopen dat hij mijn logje niet afbreekt…